Nederland 19de tijdens EK politie Hongarije

(Door Bas Boersma) Inmiddels zijn we alweer een week verder sinds het Europees Kampioenschap voor politiemedewerkers werd gevist in Hongarije. Zoals aan dit uitgebreide verslag te zien kostte het nogal wat tijd om te schrijven en daarnaast moest er ook weer gewoon gewerkt worden.

 Het strijdtoneel was in de plaats Szeged, in het uiterste zuiden van Hongarije, op het parcours waar ook het jaarlijks terugkerende Walterland Masters wordt gevist. Walterland verwijst naar Tamas Walter, een zeer goede wedstrijdvisser uit Hongarije die het net geviste WK met een zilveren plak wist af te sluiten. Het evenement vond plaats van 31 augustus tot en met 5 september.

 

In de aanvang naar het EK moest er natuurlijk veel geregeld worden. Aasbestellingen, boeken van een accommodatie, vervoer regelen en niet geheel onbelangrijk, info verzamelen over het water. Zo is er op Youtube het één en ander te vinden, maar ook via Facebook vrienden, zoals Steve Ringer die er vaker gevist heeft werd info verzameld.

Zoals altijd kent elke aanloop ook wat tegenslagen. Door de grensproblematiek werd twee weken voor vertrek onze accommodatie geannuleerd. De camping waar wij zouden verblijven wist te vertellen dat zij de gehele camping moesten vrijmaken voor Hongaarse politiemensen, douanebeambten en andere grenswerkers.  De Hongaarse organisatie pakte dit gelukkig snel en goed op en wist voor ons een plaatsje vrij te maken op het evenemententerrein, naast het parcours! Beter kon eigenlijk niet.

 

De plaats waar alles werd georganiseerd was de Olympische waterroeibaan. Een lang uitgerekte waterpartij, recht toe recht aan met overal nagenoeg gelijke omstandigheden. Diepte, bodemstructuur en dergelijke overal gelijk wat het een heel eerlijk wedstrijdwater maakte. Nog eerlijker werd het doordat de feederafstand niet verder lag dan 32 meter. Je kon wel verder, maar dan gooide je voorbij de boeien die de roeibaan afscheidde en hing je dus in de touwen. Tijdens de trainingsdagen werd ook al snel duidelijk dat het niet uitmaakte waar in het parcours je zat, er kon eigenlijk overal veel vis gevangen worden. Veel vis? Ja, veel vis. Zelden heb ik een wedstrijdwater gezien en bevist waar je zeker kon zijn van het vangen van vis, maar daar was het mogelijk. Het weer zou volgens de voorspellingen aardig mee gaan werken met temperaturen rond de 30 graden. Dat buienradar er soms naastzit vergeven we ze maar, echter was het de eerste dagen bijna 40 graden om af te lopen naar het einde van de week naar een ‘schamele’ 28 graden…

Ondergetekende mocht dit jaar aantreden als lid van het Nederlands team. Daarnaast waren er nog 4 andere teams uit Nederland. In totaal waren er 24 teams wat het deelnemersaantal op een mooi afgeronde 120 vissers zette. Overige leden van het Nederlands team waren, Willy Hagen, Martin Bekkenk, Erik Derksen en Gerrit Meulenbelt.



Als team zijn we diverse malen bij elkaar geweest en hebben onze trainingsstrategie besproken. Ter plaatse met de laatste info de puntjes op de ‘i’ gezet en gaan trainen. Blijkens de informatie was er veel vis te vangen en ook karper zou in groten getale aanwezig zijn.

Maandag was de eerste trainingsdag met de feeder. Zeer voorzichtige aanbeten en een hoop gepeuzel aan je aas. Veel catfisch en zeker als je met klein aas viste. Opvallend was dat we net zoveel catfish konden vangen als we wilden. Daar had niemand ons wat over verteld! Leuk bij de eerste 10, maar daarna werd het toch wel vervelend. Zoals we hier sinds een tijd een plaag hebben van grondels was het daar de catfish. Erg groot bijkomend nadeel waren de stekels van de catfish. Een klein prikje leverde al een bloedbad en een ernstig kloppende vinger op. De catfishbeten waren echter wel vrij resoluut. Die trokken je hengel bijna uit de steun. Veel zoden aan de dijk zette de catfish niet, omdat het alleen maar klein spul was tot een gram of 50 met een uitschieter af en toe tegen de 100 gram. Daar moest je er dus een stuk of 20 tot 30 van vangen tegenover een karper(tje).

 

De tweede trainingsdag gevist met de vaste stok. De vis zat letterlijk overal. Of je nou op 13 meter, 11 meter, of nog dichterbij tot wel 6 meter uit de kant viste, overal ving je vis. Zoals gezegd veel catfish, maar ook bliek, brasem, karper en de typische Carassio. Daarnaast ‘stikte’ het water van de alvers. Als je klein aas zoals vers de vase, maden of een wormpje probeerde naar de bodem te krijgen, had je het mis. Je kwam niet door de laag alvers heen. Een korrel maïs zakte er wel redelijk doorheen. Detail in het verhaal is dat we alleen met natuurlijke aassoorten mochten vissen en het aas direct op de haak. Dus geen pellets e.d. en niet met een hair of een bandje o.i.d.

De derde en de vierde trainingsdag verliepen weer anders. Na de eerste twee trainingsdagen te hebben geëvalueerd kon de conclusie getrokken worden dat je door het voer niet te veel levend aas moest doen. Deed je dit wel dan kreeg je de catfish niet meer van je stek af. Dodelijk voor het vissen op karper die de kleine onruststokers blijkbaar uit de weg gingen. Voeren met grondvoer en los eroverheen een blik maïs bleek meer grote vis op te leveren. Zo kwamen we er dus achter dat we het voorafbestelde aas (ruim 100 euro per persoon) eigenlijk zo goed als in de container konden gooien. Maïs bleek het te moeten zijn en de vlakbij gelegen Lidl heeft volgens mij nog nooit zoveel maïs verkocht als die week. Per dag had je per persoon ongeveer 6 blikken maïs nodig. Een paar blikken door de blender voor door het voer, een paar blikken om los te voeren en een blik als haakaas. Het ging steeds meer lijken op het vissen op een commercial karperput.

 

Tijdens de trainingsdagen mochten we ook gebruik maken van een bankrunner, de vader van ondergetekende. Die hield steeds in de gaten wat de andere landen deden tijdens de training. Met name de verrichtingen van het thuisland Hongarije werden goed in kaart gebracht. Natuurlijk hadden we wel in ons achterhoofd dat de Hongaren allang wisten hoe ze moesten vissen en tijdens de training ons probeerden op een vals spoor te zetten. Onsportief of gewoon een slimme tactische zet? Ach, we willen toch allemaal graag winnen en zouden wij het hier anders gedaan hebben?

 

Na de derde trainingsdag, de woensdag, was in de avond een social event georganiseerd. Heerlijk eten met een drankje en veel handjes schudden van veel bekende en soms nieuwe buitenlandse collega’s. Wat ik elk jaar een apart fenomeen blijf vinden is het feit dat je elkaar al de eerste dagen ziet, maar dat iedereen zo fanatiek bezig is met vissen dat er weinig tot geen tijd wordt genomen elkaar in het voortraject al de hand te schudden. Maar tijdens de eerste gezamenlijke avond is het weer gewoon ‘oude jongens krentenbrood’! Verhalen worden gedeeld, met name van visavonturen, er wordt geprobeerd informatie van elkaar los te peuteren en er wordt zoals het elke visser betaamt veel geouwehoerd met bijbehorend gelach. Ook dit jaar werd er middels een minuut stilte stilgestaan met de vissers die ons het afgelopen jaar zijn ontvallen. Dat maakt toch ook elke keer weer indruk en op één of andere manier verbroedert het ook. Net alsof we ons dan weer eens herinneren hoe kostbaar het leven is en hoe blij we mogen zijn dat wij daar weer met zijn allen staan om er een mooi evenement van te maken.

 

Op de donderdag, de laatste trainingsdag, was er in de avond de openingsceremonie. Nou is ceremonie een groot woord, maar het was wel de avond waarop bekend werd gemaakt wie op welke plaats mocht gaan vissen op de wedstrijddagen. Altijd een spannend moment en meteen werden er ook de kansberekeningen op losgelaten. Zoals ik al zei was het een heel eerlijk wedstrijdparcours, dus maakte het niet heel veel uit. Toch was het wel prettig om te horen dat Martin Bekkenk de eerste wedstrijddag op A1 mocht plaatsnemen. Eerlijk parcours of niet, een kopplek voor een teamlid geeft toch net iets meer hoop op een goede uitslag.


Ook deze avond was gevuld met een hapje en een drankje, maar ook werd snel duidelijk hoe fanatiek men hier toch is. De avond viel al snel voor de meesten, want iedereen wilde naar bed om zo uitgerust mogelijk de eerste wedstrijddag te kunnen starten. Sommigen wilden ook nog een laatste hand aan het materiaal leggen of alvast wat met zijn voer aan de slag gaan. De avonden waren sowieso bij uitstek geschikt om bezig te zijn met je spullen en je voer. Simpelweg, omdat het overdag te warm was. Dit zag je ook terug tijdens de trainingsdagen, waarbij veel vissers het tussen 13.00 uur en 14.00 uur voor gezien hielden.

 

En toen was het zover. De zaterdag en eerste wedstrijddag, de dag van de vaste stok. De Nederlandse ploeg kon niet echt potten breken tegen het geweld van de Engelsen en de Hongaren. De Hongaren die wisten hoe ze moesten vissen en de Engelsen…, ach ja, het blijven gewoon topvissers en zeker als het gaat om het vissen op karper op een commercialachtige wijze. Martin Bekkenk op A1 had naast zich een Hongaar van het nationale team. Martin wist toch nog ruim 14 kilo te vangen, maar de Hongaar Rajmund Donko naast hem wist het vak te winnen met maar liefst 25 kilo en 950 gram. Uiteindelijk bleek dat Martin ook nog twee Engelse vissers en een Italiaan voor moest laten gaan en viste een 5 in zijn vak. Gerrit, Erik en Willy kwamen niet verder dan respectievelijk een 16, 17 en 18e plaats in hun vak.



Ikzelf mocht aantreden op plaats D15 en mocht met ruim 15 kilo een 4e plaats in het vak opeisen. Naast mij op D16 zat Engelsman John Swain die met 21 kilo en 850 gram de vakwinst wist te pakken. John is een uitermate bedreven visser en bekend in het Engelse wedstrijdcircuit. Lange tijd lag ik voor op hem, maar hij bleek toch echt beter te zijn in de visserij voor de kant. Na de wedstrijd kwam hij naar me toe en vertelde mij dat hij zelden zo’n sterke Nederlandse visser naast hem had gehad die hem dwong zijn uiterste best te blijven doen tot het einde. Geloof me, dat was een groot compliment en ik was best trots! Voor Martin en mezelf lagen er dus nog kansen op een redelijke einduitslag als we de tweede dag ook goed zouden vissen.

 

De tweede dag verliep behoorlijk anders dan de eerste. Natuurlijk omdat we geen vaste stok meer hadden, maar een verplichte `"hengelmetopwindmechanismedag", maar ook omdat het bewolkt was en zelfs af en toe een beetje regende. Gerrit, Willy en Erik waren vasthoudend in de scores en visten respectievelijk een 22, 22 en 14e plaats in het vak. Daarmee was elke kans op een redelijke notering wel verkeken. Martin bleek 18e in zijn vak te zijn geworden en leek daarop ook zijn kansen te hebben verspeeld. Zelf moest ik het ook maar doen met een 10e plaats.

Grappig detail van de tweede dag was wel dat ik tussen 2 Hongaren plaats mocht nemen waarvan 1 van het nationale team links van mij op C1. We visten allen natuurlijk voor wat het waard was, maar de vis leek er niet te zijn. Zeer vreemd, want een Duitser op C4 wist ruim 16 kilo te vangen terwijl C1 9 kilo had, C2 (ikzelf) iets meer dan 5 kilo en C3 ‘maar’ 3,5 kilo. Ik heb de hele wedstrijd het gezicht van de Hongaar op C3 gezien en ik kan je vertellen dat ik nog nooit iemand zo hopeloos en vol ongeloof heb zien kijken. Hij leek niet te begrijpen dat hij de vis niet op zijn plek kon krijgen. Ik had wel bewondering voor zijn doorzettingsvermogen, want hij heeft echt alles uit de kast getrokken om het tij te keren.

 

Na de laatste wedstrijddag was er ’s avonds de afsluitavond met uitgebreid buffet, drank, live muziek en natuurlijk de prijsuitreiking. Zoals verwacht gingen de hoogste prijzen en dus het eremetaal naar thuisland Hongarije en de Engelsen. Zowel bij het individuele- als het teamklassement wisten zij zeer hoge ogen te gooien. Het Nederlands team kwam niet hoger dan een 6e plaats van de 7 deelnemende landen en wist alleen de Belgen achter zich te laten. In het algemeen klassement werd het Nederlandse team 19e van de 24 teams. Niet wat we gehoopt en misschien wel verwacht hadden. Individueel mocht ik, ondergetekende, als beste Nederlander de 23e plaats innemen op de ranglijst. Geen slecht prestatie, maar ik had op meer gehoopt, zeker na de eerste dag.

 

Ondanks de tegenvallende resultaten hebben we wel een geweldige week gehad. De Hongaren zijn zeer gastvrij en vriendelijk. Het weer was geweldig, soms iets te warm zelfs, en we hebben erg veel vis gevangen. Volgend jaar gaan we naar Italië en ik kijk er nu al naar uit!

 

  



Terug

14-09-2015
http://www.warmtekleding.nl/
blank
http://www.frenkiesdobbers.nl
blank
https://www.prestoninnovations.com/en
blank
https://berenkuil.com/snake-lake
blank
http://www.hengelsport-kruidenier.com/
blank
https://www.woutvanleeuwen.nl/
blank
http://www.garbolino.fr
blank
http://www.fishmatrix.co.uk/
blank
http://www.topdobbers.nl
blank
https://www.vanpelthengelsport.nl/startpagina
blank
http://www.hengelsportfauna.nl/
blank
http://www.petervdwillik.nl
blank
http://www.johnkooijhengelsport.nl
blank
http://www.hemuhengelsport.nl
blank
http://www.fishcresta.eu
blank
http://www.jvbaits.nl
blank
http://www.evezet.nl
blank