Visserijsprokkels Ronald Nannings. Flashback naar 1980

Ik kwam er recent achter dat het voor mij 40 jaar geleden was dat ik voor de eerste keer een jeugd- NK mocht vissen. Ik had mij destijds geplaatst via de Federatie de Noordkop. In die tijd deden ruim honderd kinderen mee aan de Federatieve selectiewedstrijden. Daarvan mochten slechts de beste tien kinderen mee doen aan het Nederlands Kampioenschap Jeugdvissen. Het jeugdvissen bestond toen uit jeugd die maximaal 14 jaar oud mocht zijn. In de huidige tijd zijn deze leeftijdsregels ondenkbaar, onder de 14 vist slechts een handvol jeugd.

Plaatsing via de Federatie gaat tegenwoordig een stuk eenvoudiger; er zijn nog geen honderd kinderen meer die de strijd aangaan. Als je nu een handvol kinderen aan de waterkant hebt mag je al juichen. Het is een ontwikkeling die al jaren aan de gang is. In elk geval 40 jaar geleden had ik mij geplaatst, omdat ik negende was geworden bij de selectiewedstrijd. Ook mijn broertje was destijds succesvol, hij werd vijfde. En zo mochten wij als broers naar ons eerste NK-jeugd. We hadden geen flauw idee wat ons te wachten stond. Op een mooie dag lag er een enveloppe van de NVVS op de deurmat, met vier bladzijden tekst, die we aan onze begeleider gaven om dat door te nemen.

Onze begeleider was destijds Piet Weel van HSV Klokkeweel, een absolute wedstrijdtopper in de poldervisserij. Piet had ons de eerste kneepjes van het wedstrijdvissen bijgebracht. In de papierbrij van de NVVS was te lezen dat het NK-jeugd aan het Winschoterdiep werd gevist, ergens onder de rook van Groningen.  De hengel mocht maximaal 8 meter lang zijn en vers de vase was verboden. We hadden geen flauw benul wat vers de vase was, onze hengels waren 3 meter lang en het Winschoterdiep was voor ons totaal onbekend. Piet wist ons te vertellen dat het een scheepvaartkanaal was.

Voorafgaande aan het NK jeugd kregen we wat materiaal van de senioren. Zo kreeg ik een 8 meter telescoop te leen. Mijn broertje kreeg een splinternieuwe bamboestok, met volglasspriet cadeau. Ook werden we voorzien van wat dobbertjes en lijntjes van het merk Bolu. We gingen met onze begeleider Piet Weel vol goede moed naar Groningen. Die dag was het slecht weer, de regen kwam met bakken uit de lucht en er stond een harde noordwestenwind. In Groningen mochten we verzamelen bij de Veemarkthallen. Een drukte van belang, ruim honderdvijftig kinderen met aanhang waren daar aanwezig.

Na een korte toespraak mochten we naar het Winschoterdiep. Eenmaal aangekomen aan het Winschoterdiep keek ik mijn ogen uit. Het kanaal was, voor een klein ventje als ik, ongelofelijk breed. Er voeren ook grote boten doorheen, wat ik in een poldersloot nog nooit had gezien. Mijn jeugdige buren waren twee knapen uit Limburg. Hun hele uitrusting werd door hun ouders uit de auto gehaald en in elkaar gezet. De beide knapen visten met een Olympic Witvis, een carbon tophengel destijds, met 6 top sets. Ik zette mijn materiaal klaar en rommelde wat met mijn lokvoer. Een halve kilo voer zou volgens onze begeleider ruim voldoende moeten zijn, want meer had ik ook niet meegenomen.

Het beginsignaal klonk en bij mijn buren was er een waar voerbombardement, bij mij een paar plonsjes. Tot mijn ontzetting bleek dat mijn telescoophengel van 8 meter muurvast zat en dat mijn snoertje van mijn korte hengel veel te kort was om op de bodem te kunnen vissen. Toen in die tijd mocht niemand je helpen, dus stond ik daar hulpeloos. Mijn jeugdige buren hadden zo nu en dan beet en vingen een paar vissen. Ik wist mijn veel pijn en moeite nog een vis op half water te vangen, die net aan de maat was. En zo eindigde ik roemloos op een 125e plek, mijn broertje deed het beter, hij werd 55e . Hij trof wat eendenkroos en wist zo de nodige ruisvoorns te vangen.  Voor mij was het een enorme teleurstelling en ik was die dag ontroostbaar.

Nu na veertig jaar, vele viswedstrijden gewonnen en verloren titels later, sta ik voor de tweede keer in mijn leven aan het Winschoterdiep. Het parcours bij Waterhuizen, wat destijds op mij een diepe indruk maakte, zag er nu veel minder imposant uit. Dit keer had ik geschikt materiaal meegenomen om het kanaal eens aan de tand te voelen. Vanuit vangstberichten kreeg ik te horen dat het een lastig kanaal was. Niet al te veel vis, maar ik zou er zeker beet gaan krijgen. Mijn voer had ik aangemaakt met zwarte leem van Visleem.com, deze leem wordt door alle toppers gebruikt en zou zeker vis gaan lokken.  Op 11,5 meter was het kanaal bijna 4 meter diep, onder de kant lagen stenen. Gelukkig zijn deze stenen niet al te groot, zodat je fatsoenlijk je viskist kunt plaatsen.

De dobbers die ik gebruik, zijn de dobbers van Mister Europe, ofwel van kampioen Guido Nullens. De beetregistratie van die dobbers is perfect en ze gaan mooi stabiel door het water. Ik besluit op 11,5 meter te gaan vissen, omdat er soms een vrachtboot langs kan komen. Op zo’n 9 meter ligt er talud, dat iets omhoog loopt, naarmate ik korter vis. Onder de kant liggen ook stenen, bij mijn eerste inzet vang ik daar gelijk een grondel. Kortom, voor grondelaars een prima water, helaas zwommen deze griezels 40 jaar geleden niet in het kanaal anders had ik misschien nog een kans gehad. Ondertussen komen er regelmatig roeiers voorbij en op de dijk besluit een mountainbiker mij bijna van de sokken te fietsen. Terwijl het fietspad toch echt een paar meter lager ligt.

Bij het aanvoeren besluit ik alles te cuppen en het lokvoer niet al te rijk voorzien van aas. Na een half uur krijg ik de eerste beet, de eerste bliek is binnen. Daarna gaat de dobber nog regelmatig onder. Een aantal schitterende voorns weet ik in het net te krijgen. Ik besluit wat wormen te gaan cuppen, want ik ben er van overtuigd dat er wel brasem zwemt. Ik verspeel helaas een redelijke brasem, waardoor het enige tijd stil is op de stek. Wat opvalt is dat het water soms naar links en dan naar rechts stroomt, dat was veertig jaar geleden ook al zo. Juist als het wat stroomt begint de vis te azen. Het parkoers is kaarsrecht en tot mijn verbazing worden er nauwelijks wedstrijden op dit stuk parcours gevist.

Na drie uur komt er een grote vrachtboot en spoelt alles weg. Tevreden haal ik mijn net naar binnen en tel mijn vis, 20 mooie vissen gevangen. Dit was een veel betere ervaring dan veertig jaar geleden. Met de kennis en ervaring van nu had ik destijds natuurlijk veel meer vis gevangen. Feit is wel dat die jeugdtoppers van toen allemaal zijn gestopt en ik nog met veel plezier regelmatig een wedstrijd vis.

Tot hoorns of tot aan de waterkant.

Ronald Nannings.



Terug

26-10-2020
http://www.hemuhengelsport.nl
blank
https://www.prestoninnovations.com/en
blank
http://www.evezet.nl/cms/index.php/nl/
blank
https://www.vanpelthengelsport.nl/startpagina
blank
http://www.jvbaits.nl
blank
http://www.hengelsport-kruidenier.com/
blank
http://www.garbolino.fr
blank
http://www.petervdwillik.nl
blank
http://www.fishcresta.eu
blank
https://berenkuil.com/snake-lake
blank
http://www.warmtekleding.nl/
blank