Visserijsprokkels Ronald Nannings.

Afgelopen weken heb ik wel gevist, maar het is er niet van gekomen om er verslagen over te schrijven. Twee competitiewedstrijden verder kan ik in elk geval zeggen dat het bij één wedstrijd behoorlijk taai was en bij de andere wedstrijd bleek de vis weer aardig los te zijn. Niets is zo onvoorspelbaar als de visserij zelf. Afgelopen week was het zuchten en puffen door de tropische temperaturen en werden alle records gebroken. Fantastisch voor de vakantieganger, wel minder voor de dieren en degenen die door moeten werken. Het is wel duidelijk dat het klimaat aan het veranderen is. In de toekomst wordt brandstof peperduur en rijden we op kamelen naar een viswedstrijd.

Drie weken geleden visten we met de vereniging in een klein kanaal. Meestal is dit kanaal uitstekend om een mooi netje voorn te vangen, maar hoorde ik dat het nu veel minder was. Dus besloot ik alles op de vaste stok te zetten. Mijn buurman die op kop zat viste met de feeder en dat vonden we beiden prima. Na een paar balletjes voer werd al snel de nul weggewerkt, maar de grote brasems kwamen niet azen. Ook mijn buurman op kop ving bij de eerste worp een mooie brasem en daarna was de koek bij hem op. De voorns waren massaal op vakantie.

Ik besloot maar op ieder visje wat zwom te vissen en zodoende wist ik nog een redelijk gewicht bij elkaar te sprokkelen. Wat ons wel stoorde was een echtpaar dat hun boot aan het schuren was, alle resten verf vielen in het oppervlaktewater. We zeiden er wat van, maar de man en vrouw gingen rustig verder, alsof we helemaal niet bestonden. We hadden ook geen zin om een robbertje te gaan vechten, dus we besloten om verder te vissen. De verassing was dan ook groot bij mij dat ik de wedstrijd op mijn naam wist te brengen. Want zo goed was het allemaal niet.

De tweede wedstrijd werd aan het Noordhollands Kanaal gevist bij ’t Zand. Nu was daar de week ervoor de Nipro koppelwedstrijd gevist, het was een taaie visserij in het vak waar we moesten vissen. In elk geval zouden we niet al te veel vissen vangen, dachten we. Dat is ook niet erg, je kunt dan genieten van de onbarmhartige zon, die op onze bolletjes brandde. Ik had voor de zekerheid ook de feeders klaargezet, want dat is geen overbodige luxe aan dit kanaal. Ik kreeg dan ook opmerkingen van “wat veel materiaal heb je klaargelegd”.

Maar ik heb er gewoon een hekel aan om als een houtje-touwtje-visser aan de waterkant te zitten, zonder deugdelijk materiaal. Je vist een wedstrijd en dan wil je zoveel mogelijk vangen. Dan moet het materiaal tiptop in orde zijn en niet half op orde, anders kan ik beter gaan uitslapen. Ik had die dag overigens niet best geloot, stijf in het midden van het parcours. Mijn concurrenten gniffelden van dit buitenkansje. Want ik zou nu wel wat meer punten gaan laden dan gemiddeld een 2.

Ik had een oud recept voor de feeder klaargemaakt: het vermaarde stroopvoer. Drie soorten feedervoer door elkaar gooien, wat TTX er bij. Eerst de TTX onder kokend water brengen en stroop erop gieten, een nacht laten staan, dansje doen en dan mengen. Het voer rook als het pannenkoekhuis zoals ik dat uit mijn kinderjaren kon herinneren. De brasem is er zo gek op heb ik begrepen van de leermeester dat ze zelfs over de sluis heen springen als ze dat voer eenmaal ruiken. Nadeel is wel dat de kleefkracht enorm is, dus niet te vast aandrukken in de korf.

De wedstrijd begon en ik besloot het rustig aan te gaan doen. Rustig op de vaste stok voeren en daarna de feeder. Na het voeren besloot ik de feederstek op te bouwen. Maar ik kreeg al heel snel beet. De top kromde wat en begon toen te trillen, ik sloeg aan en meteen een brasem van een kilo. Dat is een lekker begin! Het eerste uur ging niet als een trein, na twee uur had ik nog maar vier brasems. Ik liep even naar de buurman om een praatje te maken en die had er al 10. Dus ik besloot de schaar er flink er te zetten en na die twee uur waren de brasems op stek los.

Het waren mooie, met exemplaren ertussen van 1,5 kilo, dan weer afgewisseld met kleinere brasems. De visser op kop had al in het eerste uur 17 brasems, die zou ik niet meer in kunnen halen. Maar gezien het tempo het laatste uur was alles nog mogelijk. Ik besloot er een tweede net er bij te zetten, dat ik van de buurman had geleend. Intussen was varend Nederland ook weer wakker geworden en het kanaal leek wel op Klein-Giethoorn. De meesten keken wel waar we lagen, maar sommigen keken weer helemaal nergens naar. Het gevolg: veel gebroken lijnen en gemopper aan de waterkant. Je zou op dat moment bijna hopen op een botenbelasting voor dit soort mensen.

In elk geval ging ik onverdroten verder met het vangen van veel brasems, het leek zowaar wel op werken. De man op kop zou de wedstrijd op zijn naam zetten: met 35 kilo had hij een mooie dag. Ik kwam nog  dichtbij, met ruim 30 kilo werd ik tweede op deze wedstrijd. De concurrentie in verwarring knarsetandend achterlatend. Zo zie je maar weer dat een stek in het midden niet altijd slecht hoeft te zijn. Met een redelijke voorbereiding, goed materiaal en de juiste mindset heb je de halve wedstrijd al gewonnen.

Volgende week ga ik met het team aan de slag voor de voorbereidingen van de team van het jaarwedstrijd. Kortom aan inzet en vis tijd geen gebrek!  

 

Tot Hoorns of aan de waterkant

Ronald Nannings



Terug

28-07-2019
http://www.frenkiesdobbers.nl
blank
https://www.vanpelthengelsport.nl/startpagina
blank
http://www.warmtekleding.nl/
blank
http://www.fishcresta.eu
blank
http://www.jvbaits.nl
blank
http://www.topdobbers.nl
blank
http://www.petervdwillik.nl
blank
https://berenkuil.com/snake-lake
blank
http://www.garbolino.fr
blank
https://www.prestoninnovations.com/en
blank
http://www.evezet.nl/cms/index.php/nl/
blank
http://www.hengelsport-kruidenier.com/
blank
http://www.hemuhengelsport.nl
blank